Eg fant igjen den gamle minneboka mi siste eg var i heimbygda, eller det var min eks som fann ho då han rydda i bokhylla si. Og å lesa i boka blei som ei reise tilbake i tid. På første sida sto det “jula 1958″. Det var jula då eg var seks år. Og boka hadde tydelegvis følgd meg opp gjennom skuleåra. For her var minne frå familie, frå naboar, frå skulevenner og venner av skulevenner. Her var minne frå bestefar som skreiv å med to aa-ar, frå tanter som no er borte, frå far som sjeldan skreiv eit ord av fri vilje, frå ho som dreiv barneforeningen, og nabogutane som tydeligvis ikkje var heilt bekvemme med å skriva minne og som rabla litt over for å gjera det meir tøft. Men på siste sida sto minnet frå bestemor.

Bestemor var viktig for meg i livet mitt. Kanskje ein av dei viktigaste som har vore. Og det å sjå handskrifta hennar gjorde noko med meg. Ho har vore død i over femti år no, men enno lever ho i meg. Eg kan sjå henne heilt klårt for meg, høyra stemma hennar, sjå rynka i panna når ho ikkje syntes om noko, og eg kan kjenna varmen frå det mjuke fanget hennar når eg søkte trøyst. Bestemor var trygghet, og ho blei så altfor tidleg borte. Men så er ho likevel ikkje borte. Etter femti år lever ho framleis i meg.

Akkurat det er ein god tanke å ha med seg. At vi blir ikkje borte den dagen vi er borte fysisk. Vi blir att i dei menneska som er glade i oss. Vi lever vidare i alle minna, i alt vi har delt, i alt vi har betydd. Om det ikkje blir evig liv, så kan det bli eit langt liv utover livet, om vi har fått plass i nokon sitt hjarte. Bestemor vil leva så lenge eg lever. Eg håper det blir ei god stund til.