No snakkar du som ei gammal dame, var det ein som sa til meg i dag. Oj, eg måtte stoppa opp. Snakkar eg som ei gammal dame? Kva meinte han med det? Eg er ikkje sytten år lenger og er vel nøgd med det. Eg trives her i livet eg er. Men gammal dame? Eg måtte ta meg ei stund til ettertanke. For kva var det som fekk han til seia at eg snakka slik? Var det det at eg driv og held vareoppteljing av livet og ser meir bakover enn framover? Er det det at eg lever så veldig i øyeblikket og har nok med det? Hm, kanskje tida er det for å sjå framover. Ikkje mot slutten, men på mulighetane.

Eg elskar å dansa, men kor lenge er det sidan eg sist oppsøkte ein dansestad? År visst. På tide med å planlegga ein kveld på byen, kanskje! Eg har vore for lat lenge no til å ugga meg ut. Eg elskar sol og varme, men kor tid sist drog med flyttfuglane mot varmare land? Ti år sidan? Eg reiser nok som det er, har eg sagt. Er det gammaldamesnakk? Eg elskar tigertights, men har ikkje gått med dei på ei stund. Føler eg meg for gammal?

Ja, eg er godt over midten av livet, men er likevel midt i livet. I går kjøpte eg meg kjole, ved eit uhell viste det seg å vera mammakjole, eg syntes kjolen var så fin som kamuflasje. Namnet skjemmer ingen. Men no får eg jammen ta på meg kjolen også, for fin var han, og ikkje berre la tida surra av stad. Ikkje berre tenkja, men handla. For kanskje vil nokon svinga rundt i dansen ei ikkje heilt gammal dame i stormønstra mammakjole. Du ser så salig ut når du dansar mamma, sa dotter mi. No treng eg visst jammen å bli litt salig igjen. Så fram med tigertightsen også, og så å bestilla reise ei veke til varmare land.

Gammaldamesnakk? My ass.