Var det eit kompliment då ei engasjert bokhandlardame sa at den lettleste bokserien min om Hanna/Emma var noko av det beste ho hadde lese for barn i det siste. Berre synd at bøkene var på nynorsk. Ja ha ja. Synd at bøkene var på nynorsk. Ja, eg skriv på dette målet som så mange har vegring mot. Ein bibliotekar i en by der eg var på forfattarbesøk var rysta. Etter at eg hadde vore på besøk i skulane i byen kom ungane til biblioteket og lånte bøker på nynorsk. Det var visst heilt horribelt det. Men når eg snakkar til ungane om bøkene mine, snakkar eg aldri om målform. Det er lærarane som må minna elevane på nynorsken. Ja, boka er på nynorsk altså, seier læraren. Det er litt vanskeleg å lesa, det. Då må eg spørja ungane: er det vanskeleg å forstå kva eg les? Og det rare er at det aldri er  nokon  av dei som har problem med det.

Men altså, dei vaksne synes det er synd at bøkene ikkje er på “riktig” norsk. Og det er dei vaksne som vel bøker til ungane. Det er dei vaksne som kjøper, det er dei vaksne som formidlar. Og den som vil tena pengar bør jo laga det kjøparane vil ha, eller? Men så er det noko med dette hjartet då. Og noko med det å vera tru mot det som er sitt. Det å vera glad i eit språk, det å kjenna at språket er ein del av identiteten. – og det å synas at noko viktig går tapt om ein gir frå seg sjela si for mammon.

Eg har ikkje vore så lur i livet, eg. Eg er ikkje blitt så rik på pengar heller. Men du kor mykje eg har fått av den andre rikdommen, den som ikkje står på nokon annna konto enn hjartekontoen. Så eg tenkjer det får halda ei stund til med det.