Mål i livet er ein fin ting. Vi må ha mål for å ha noko å gå mot. Vi må henga opp stjerner over vogna vår for å ha noko å følgja etter. Men kva med vegen vi går? I blant kan det opplevast som om vi har det så travelt mot målet at vi gløymer alt det vakre som er på vegen. Har vi det så travelt med å få livet unnagjort at vi ikkje lever det?

Eg tenkte på det i dag. Eg har litt mange ballar i lufta, litt mange ting som skal gå i hop no. Går eg framfor meg sjølv, er eg eit steg vidare før eg har opplevd dagen i dag? Evnar eg ta pause, trekkja pusten djupt og tenkja som ei venninne av meg alltid sa når det blei vel mykje som skulle gjerast: “First we take Manhatten, then we take Berlin”.

Ein ting om gangen, å kunna greia det. Vera her no, vera så tilstades at ikkje dyrbare møte, dyrbare øyeblikk går forbi. Målet er ikkje å koma fram, målet er å vera der ein er på vegen.