Då eg var jente hadde vi ein katt heime som vi kalte “Sputto” fordi ho freste så fælt. I dag kjenner eg meg som ei slik “Sputto”. Dagar som i dag burde eg halde meg innanhuses, eg burde halde meg vekke frå folk, fordi sperrene er mindre og temperamentet litt slik laus kanon. Eg merka det med det same eg vakna i morges. Noko i kroppen, ja, i heile systemet. Til vanleg innbiller eg meg at eg er ganske velbalansert og reflektert, men dagar som i dag kan mest samanliknast med slik eg blir etter tre glas vin, eg blir fritt-talande, direkte og utan for mange hemningar.

Eg burde halde meg heime. Eg burde hatt facebook avstengt. Eg burde halde meg under dyna med ei god bok til dei indre stormane hadde lagt seg. Men det gjorde eg ikkje. Ikkje det at eg har sagt noko eg ikkje meinte. Tvert om. Ikkje at eg har vore vondskapsfull og ufin. Men eg kunne ha tenkt meg litt meir om før eg freste ut. Trøysta mi fann eg då eg las nokre ord ein venn av son min skreiv: “Å tenkja seg om før ein talar er som å tørka seg bak før ein har skite”.

Eg likar ikkje å vera “Sputto”, eg likar ikkje desse dagane då mitt indre fresar. Men å vera eit ekte menneske er vel å vedstå seg både godt og vondt.