Er det eit alderdomsteikn, dette å vera nøgd med livet? Å kjenne på denne gode roa, storparten av dagene. Å enno ha draumar, men rolegare. Det å sakte følgja måla ein har sett seg, men ha tid til å ta friminutt på vegen. Kvar tid har sitt. Her eg er no, er utfordringane annleis. Ein kropp som verker krev sitt, og det at ting tar lenger tid. Men det er så mange gleder. Øyeblikka, det å kunna gå saktare, det å sjå dei små tinga tydelegare, det å ha med seg eit forråd av minner. Minner som er ømme og minne som får hjartet til å dansa.

Det er slett ikkje dumt å få lov å bli eldre. (Sjølv om eg er langt frå gammal) Det å ha så mykje med, og enno kunna få fylla meir på. Kor dyrebare dagane er, og tida. Aldri har det vore tydelegare enn no. Så lenge helsa held, sa dei gamle. Og så lenge ein kan stå opp om morgonene og kunna opna døra ut og sjå både sol og regn. Og vita at der fins menneske der ute som ein kan gje av sin varme. Livet er ikkje kva ein kan få sanka seg, men kva ein kan få lov å dela. Den gamle boka har sine visdomsord, eit av dei er at den som er god mot andre får velsigning.