Eg stoppa ved ein plakat i dag. Ei påminning. “Gløym ikkje dei som støtta deg i vanskelege tider”, sto det. Vi veit, alle vi som har levd ei stund, at livet skiftar. Det kjem gode dagar og tunge dagar. Slik er der. Men når dei gode dagane er der, når kreftene er der, og gleda, er det så lett å gløyma at det var tider då ein verkeleg fekk oppleva kven som var der og støtta opp, og også kven som ikkje var der. Det er når dei tunge dagane kjem at ein får erfara kven ein har rundt seg.

Eg sto der i påminninga, og ansikt steig fram for meg. Menneske som viste varme då det var som kaldast i livet. Menneske som viste omsut då eg trong det som mest. Handtrykket på skuldra, klemmen i forbifarten. Dei kanskje korte men velmeinte orda. Og dei som sto som ein påle ved sida av og tålte saman med.

Gløym aldri dei som støtta deg i vanskelege tider. Eg er glad for påminninga. Og eg kjenner denne gode varmen i meg når eg ser dei for meg, desse som var der for meg. Kanskje er det nokon andre i dag, som treng at eg er der. At eg stiller opp. Det skal ikkje så mykje til før det gjer ein stor skilnad, det veit eg. Eg har vore der.