Sola skin. Det er ein vakker haustdag. Og eg undrast, går det an å vera både glad og trist på ein gong? Går det an å kjenna på takksemd og sorg på same tid? Ja, jammen gjer det det. Livet er ikkje eindimensjonalt. Livet har i seg alt.

Eg trur eg er ei glad jente. Eg grip dei små kvardagsøyeblikka med stort nærver. Men bakteppet er der. Savnet. Det eg har mista. Dei som er borte. Og det eg valde bort. For vi får aldri alt. Ja, det ligg der under, det såre. Likevel kan eg kjenna denne audmjuke takksemda. For dagen. For livet. For det som enno er mogeleg.

Gleda er ikkje lettvint. Når vi møter kvarandre, kan det vera greit å vita at vi berre ser fragment av livet, og at alle er meir enn vi ser.