Det er ikkje alt ein skal seia. Ikkje ein gong om ein meiner det. Eg har høyrt om dei gamle damene som er så frekke og rettframsnakkande at det ikkje er måte på. Er eg blitt ei av dei? Utan skammavit? Eller er det det at ein einsam forfattar som sit der i sitt skrivekammer for seg sjølv har gløymt korleis ein ter seg mellom folk?

Eg var på to lærarrom i dag. På det eine blei eg sitjande å snakka med to flotte damelærarar (det er ingen ting som heiter lærarinner lenger). Vi drøsa no om eitt og hitt, og i ein bisetning kom eg til å nemna noko som var sagt i femtiårsdagen min. “Er du blitt femti” spurde eine dama. “Javisst, eg har passert seksti også”, sa eg. Dama såg på meg, ikkje veit eg om tilgjort forskrekka, andre folk er jo høflege. “Det hadde eg aldri trudd”, sa ho. Ho studerte meg. “Du kunne vore reklame for hudkrem du”, skraut ho. “Korleis greier du halda deg så ung?” Det var då eg ikkje passa kjeften min. “Berre sørg for å ikkje bli for tynn”, sa eg. “Det er dei tynne som blir først gamle”.

Det blei svært stille rundt meg. Og eg oppdaga til min skrekk at begge dei to damene var syltynne, og med antydning til skrukketrollhud. Eg burde vel bøyg hovudet i skam, men sagt var sagt. Som i Hakkebakkeskogen. Gjort er gjort. Kunne eg berre lova at frå no av…