Undrast om eg er komen i mimrealderen. Det er som om sider i mi indre minnebok stadig opnar seg. I dag var eg plutseleg tilbake i ei bygd eg berre har vore ein gong, hos ein mann eg berre har møtt ein gong. Det var den sommaren eg surra rundt i ei evig lang forvirring. Eg sat på utekafe i Bergen i sola. Det var smekkfullt, og ein mann kom og spurde om å få setja seg ned ved bordet mitt. Vi kom i prat, og han var både kunnskapsrik og flott. Det enda med at han baud meg ut på middag.

Kvelden blei lang, og han skulle dra neste morgon. “Bli med meg”, sa han. Eg lo. Og vil skildes ved bilen min. Men eg greidde ikkje sleppa invitasjonen. Skulle eg ikkje unna meg litt galskap, tenkte eg. Andre planar hadde eg heller ikkje. Så eg sende tekstmelding: “Eg blir med”.

Tre heile dagar blei eg hos han i det gamle huset frå 1700-talet i den vesle, avisdesliggande bygda. Eg sat på kvilesteinen i hagen og lytta til stilla. Eg rodde båten medan han trekte garn. Han gav meg gummistøvlar i gåve, mine høghæla sko var litt misspassande der. Eg reidde garn for første gong i livet mitt, og sov på emisærloftet der eg låg og lytta til greinene frå tuntreet som slo mot ruta i vinden. Eg var ein framand som var komen heim.

Vi var vel litt fortumla begge to over dette møtet som ikkje var berekna. Og det blei vel litt i heftigaste laget for oss begge. Morgonen etter at eg var komen heim fann eg nøkkelen til døra mi ståande i låsen på utsida, og jakka mi hang over postkassestativet og flagra. Heilt nærverande hadde eg vel ikkje vore då eg landa tilbake til basen.

Vi møttest aldri igjen, han eg følgde og eg, men det er eit vakkert, vakkert minne.