At ein skal bli så ufatteleg glad for ein invitasjon. Frå menneske som har vore ein viktig del av livet eins, men der åra gått og tid har lagt seg mellom. Og også geografisk avstand. Men altså, der kjem meldinga, set av datoen. Ein er hugsa når merkedagen skal feirast.

Det har dansa i meg sidan invitasjonen kom. Eg er ikkje gløymt. Eg er enno med i dei liva som har berørt mitt. Eg skal få vera med også i denne feiringa. Få gleda meg saman med menneske eg set så høgt.

Så stort er det, å bli rekna med! Å få bli lukka inne i krinsen ein ein gong var del i. Forunderleg stort. At det kan gje ei slik uendeleg uendeleg glede!