Eg heng visst ikkje heilt med i det som skal vera. Ei eg kjenner fortalde meg at ho hadde tenkt å få løfta augneloka sine. “Skal du det?” spurde eg overraska. Eg hadde aldri lagt merke til at det var noko med augneloka hennar. “Skal ikkje du også få gjort det?” spurde ho. Eg blei stum. Aldri har eg tenkt ein tanke på augneloka mine anna enn at dei er dei skal vera, som alt anna i andletet mitt. Men no gjekk eg rett heim og stilte meg opp framfor spegelen.

Eg sto der og studerte augneloka mine som om eg aldri skulle sett dei før. Var det noko med dei? Ja, det var visst det. Hang dei? Ja, dei gjorde visst det. Men, har eg tenkt å gjera noko med det? Slett ikkje! Dette er meg. Med hengebryst og hengemage og no også hengeaugnelok. Så lenge eg ser, og evnar nyta livet, har eg ikkje tenkt å hefta meg med noko av det som heng. Det viser jo berre at eg har levd! Eg vil halda fram med å plukka gleder like frimodig som før!