Det er helg, og eg sto på verandaen min. Og brått var ho tilbake, denne uroa som eg hugsar frå mitt tidlegare liv. Den som var der då eg var sytten år og alt kunne skje. Denne forventinga mot noko som eg ikkje visste kva var, men som kunne liggja der like framfor meg. Eg såg sola spegla seg i vatnet, himmelen hadde berre nokre lyse lette skyer. Det var ein sommarkveld på veg mot sommarnatt. Og her sto eg!

Eg er ikkje lenger sytten år. Om sytten år framover er eg truleg på veg mot siste reis. Desto meir dyrbar er tida no. Men kva kan eg finna på? Eg står her og veit i grunnen ikkje noko å finna på, anna enn det eg gjer kvar kveld. Lagar meg min gode kopp te, kjenner på stilla og det gode i livet. Tenkjer på dei eg er glade i.

Uroa, er det kanskje lengsel? Kanskje eg i kveld gjerne ville hatt nokon med meg på verandaen. Nokon å dela stilla med, og kanskje ord. Nokon som også kunne gleda seg over sola som glitrar i vatnet og fulane som flyg forbi. Eller, aller helst nokon som baud meg opp til dans. Men no er eg no eingong her eg er, aleine.

Eg tenkjer eg har det fint som eg har det. Så eg får gå og lagar meg teen min. Men, ein veit jo aldri, det kan jo enno vera mogeleg at noko kan skje… at noko ventar der framom…