Sola er så nydeleg. Eg nyt å strekkja andletet opp og la ho klappa meg. Eg blir glad av det. Men, det er eit men. I det skarpe sollyset blir også alle skavankar tydelege. Eg sat der på verandaen og blei brått oppmerksom på føtene mine. Dei var ikkje lenger glatte og spenstige og lekre, det måtte eg berre vedgå der eg sat. der var brester og flekkar og litt av kvart som ikkje var så lekkert å sjå på. Eg tenkte, slik er det nok med resten av meg også, viss eg ser etter. Kva med det nakne andletet utan sminke, smurt inn med solkrem. Det er vel noko der, ja, som ikkje er som det ein gong var. For ikkje å snakka om det midt på. Det er vel noko som bulkar seg fritt i sola der, ja.

Eg sat der, kjende den gode sola, kjende den svake vindbrisen og alt det gode som sommaren kan by på. Og brått så fann eg løysinga. Eg tok brillene av meg. Dermed var eg god som ny. Mine nærsynte augo såg berre mjuk hud, smilande former og ein nytande kropp. Tok eg i tilleg på meg solbrillene så var eg blitt brun og smekker også. Det gjeld å finna triksa!