Eg møtte ein nabo då eg gjekk ut i fineveret i dag. Eg helste og sa, er det ikkje kjekt med dette fine veret? Ho såg på meg og sukka og svarte: “Eg likar ikkje så mykje varme”. “Men”, sa eg, “det er jo eit liten vindpust, så det blir jo ikkje for varmt.” “Den vinden får alt på verandaen min til å fyka rundt”, sa ho. Ho sto der svartkledd i sola og såg ikkje eit einaste lyspunkt. Eg gav rett og slett opp.

Eg kom til å tenkja på familiebesøket eg var i, ein fin, lun aprilkveld. Vi sat der og såg ut vindauga, og ein av mine familiemedlemmer sa høgt: “Du kor fint det er no når dagane berre blir lysare og lysare”. Det andre familiemedlemmet sukka og sa. “Uff ja, no er det ikkje lenge før sola snur igjen,”

Sola skin på min veranda i dag, og vinden gjer at eg kan sitja der med strikketøyet og tekoppen. Og eg gir ein glad dag i at sola har snudd. Denne dagen er min!