Dei seier at å tilgje er ei frigjerande kraft. Eg har mest opplevd det som ei undertrykkande makt. Det å tilgje har vore å gje frå seg det rettferdige sinnet, det har vore å vera med på å glatta over urett. Å tilgje har vore å setja den andre over seg sjølv. Ei i og for seg prisverdig handling, men det har sin pris. Eins eiga oppleving blir gjort mindre viktig. Fred er blitt oppretta. Omgivnadene kan slappa av og sleppa engasjera seg.

Kva skjer med den som tilgir? Blir ein fri? Krympar ein ikkje heller? Undertrykker sine eigentlege kjensler? Blir ikkje eins eiga smerte gjort uviktig? Eg skal ikkje svara for andre. Vi er ulike. Men sjølv vil eg ha mitt rettferdige sinne. Urett som er gjort, er gjort. Einast slik kan eg halda fast på styrken min. Og sjølvrespekten. Eg tar mine eigne kjensler på alvor.

I all mi ferd vil eg handla verdig og rettskaffent. Hemn høyrer ikkje meg til. Krig ligg ikkjr for mEg. Men tilgje, det gjer eg først når den som har gjort uretten legg seg flat framfor meg og ber om det. Kanskje då!