Å bli sett, er ikkje det det djupaste behovet i oss alle. Frå vi som heilt nye i verda slår augo opp og søker mor sitt andlet. Å ikkje bli sett, det er det mest krenkande og vonde eit menneske kan oppleva. Og vi som har fått livet, vi som går omkring her i denne verda som er vår, vi er dei som kan sjå eller oversjå. Det er vi som kan løfta kvarandre eller ta verdigheten frå kvarandre. Det er eit enormt ansvar. Eit ansvar vi aldri må gløyma.

Den som ikkje er blitt sett, kva konsekvensar får det, for liv og måten å gjera val på? Vi har sett det. Og vi har også erfart korleis somme er blitt løfta og har fått nytt håp og verdighet gjennom å bli sett. Er ikkje det å sjå det same som å gi verdighet? Sjå det forsømte barnet. Sjå den einsame ungdommen. Sjå den vaksne som livet har herja med. Leita fram skattane som ligg der gøymt og oversett i så mange. Ta tid til mennesket!

Ordet verdighet er blitt så viktig for meg. Verdighet er noko vi kan gje kvarandre kvar dag, i måten vi møtes på. Og i måten vi møter dei framande som er rundt oss på, uavhengig av status og framtoning.

Verdighet kan vi også gi oss sjølve med å ta vare på den vakre kjerna som er der i kvar av oss, og ikkje la nokon få ta frå oss sjølvrespekten og vissa om at vi har verdi. Vi treng å sjå både oss sjølve og dei rundt oss med stor respekt, med raushet og vilje til det gode. Sjølv om det i blant kan kosta oss å gå ei mil ekstra. Vi tåler det!