Eg sat hos frisøren og bladde i eit vekeblad. Der var eit av desse før og ny bilda av ei kvinne på min alder. Førbildet var av ei flott, vanleg kvinne, med både livsstriper og latterstriper i huda. Med faldar og groper som fortalde om levd liv. Så kom ny bildet, der dama var strama opp og kitta og glatta og strigla. Det var tydelegvis idealet. Forever young?

Eg blei sitjande med vekebladet framfor meg og tenkja. Er det slik eg vil vera? Ja, eg vedgår at eg sminkar meg og pynter på alderteikna. Men synes eg ikkje eigentleg at det levde livet som har sett spor i eit menneske skal få visa? Dei skulle jo vera heidersteikn, rynkene og faldane, og prov på at vi har levd, erfart og smakt livet. Skulle ikkje alle vi som er så heldige at vi har fått leva lenge nok til å få rynker og grå hår sjå oss i spegelen og løfta tommelen opp. Stolte over at no er vi her.

Det viktigaste er å kjenna seg god nok, tenkjer eg. Og å ha heim i seg sjølv der ein er på livsvegen.