Eg er ikkje av dei som stadig må ha nytt i huset. Eg trives med loppemarknadinvesteringar, og det er sjeldan eg byter ut noko. Eg er glad i det eg har. Bil kjøper eg for mindre kroner enn det ein ny sofa kostar for andre. Han går så lenge han går. Det er ikkje ting som eig meg. Men eg har ein stor veikskap. Stadig heng det klede i butikkane og ropar på meg. Ein ny kjole. Ein tunika. Eller ein hatt (som blir hengande på veggen saman med dei andre). Så eg går forbi butikkvoindaugo med stivt stirrande blikk rett fram. Eg tar sats og går strake vegen dit eg skal når eg kjem inn i eit handlesenter. Trampar meg gjennom og forbi. Likevel skjer det stadig.

Eg skulle noko så enkelt som å kjøpa meg ein hårshampo. Eg gjekk rett fram og forbi butikk etter butikk. Eg prøvde å ikkje sjå verken til høgre eller venstre. Men så kom eg likevel til å kaste eit blikk til side. Og der hang han, toppen. Den som eg ikkje visste før no at eg berre måtte ha. Nei, sa eg til meg sjølv. Den der treng du ikkje, sa eg. Men skjøna toppen det? Nei, han lokka og song mot meg. Kom, ropte han. Kom! Kom og kjøp meg!

Gjett kven som vann?