Skjer slikt med andre også? Pinlege episodar der ein flausar seg ut på dei mest upassande stader. Eg var i gravferd i dag. Og hadde på meg ny kjole. Fin kjole. Eg nikka til dei eg kjende der innfor døra. Men ho som sto med songarka gjorde nokre diskre teikn til meg. Eg smilte og helsa tilbake. ” Knappane”, kviskra ho. Og då eg keik nedover meg var to knappar framme på nyekjolen sprotte opp på strategisk stad. Mitt frodige framstell lyste kvitt og frimodig mellom sprikande kjolefaldar. Eg gløtta over mot karane på bakarste benk, dei stirde så svært interessert i taket nett då.

Kva kunne eg anna gjera enn å takka dama i døra for tipset og knappa att heile stasen og lata som om dette var det mest naturlege i denne verda. Karane på bakraste benk prøvde gøyma flira. Gravferd er gravferd. Eg trøystar meg med at han i kista ville ledd godt og hjarteleg. Slikt kan skje!