Missunning er ei stygg sjuke, du får ikkje døy av ho ein gong, sa mormor! Ho hadde visst grunn nok til å missunna mange, enke som ho tidleg blei med mykje slit og dårleg økonomi og dårleg helse. Men ho hadde evna til å setja pris på det gode ho såg rundt seg og opplevde. “Jammen har eg det godt”, sa ho stadig. Eg kom til å tenkja på henne i dag, for eg kjende missunninga stikka i meg. Denne stygge sjuka. Det er jonsokaftan, og der såg eg dei, para som har greidd dette, å halda saman. Dei som går der så blanke i pelsen og skal feira i lag med ektemake, barn og kanskje barnebarn. Dei som fyrer opp grillen og lar heile nabolag kjenna sigerslukta, eller som samlast rundt bålet så alle kan sjå kor heldige dei er. Tenkte eg. Og så måtte eg ta meg sjølv kraftig i nakken. For eg er av dei heldige, mitt liv er ein konsekvens av val eg har tatt. Mange lever liv med ting dei slett ikkje har valt. For livet styrer vi ikkje. Sjukdom, død, katastrofar kan ramma så fort at ein ikkje kan forstå det. I eit kast kan alt vera omsnudd.

Det er ein ting livet har lært meg. Og det er at vi aldri veit kva som fins bakanfor hos nokon. Ingen veit om sorgene som kan liggja der skjulte i naboen sitt liv, ingen veit om kampane som den enkelte kan ha utkjempa bak det vi kan sjå. Men gledene kjem også smettande heilt utan vidare, alle stader og på alle uventa måter. Så det er noko med å sjå det ein har, plukka dei gledene ein finn rundt seg, og bruka dei mulighetane som ligg i det livet ein har. Missunning er ei stygg sjuke. Eg vil ikkje la henne få plass i livet mitt. “Jammen har eg det godt”, sa mormor. Og eg har mykje større grunn enn henne til å seia det same. Jammen har eg det godt ja!!! Og i kveld er dei ikkje langt borte, nokon av dei som er mine. Dei fyller heile hjarta mitt!