Eg møtte ein gammalkjærast i byen i dag. Vi sat på ein benk i parken og snakka i over tre timar. Om livet, om døden, om kjærleiken. Vi sat der i ein god nærleik medan sola strauk over oss. Det var så godt. Då vi klemte kvarandre til avskil, tenkte eg på kor heldig eg er, som har slike gammalkjæraster. Som kan møta ein gammalkjærast på denne måten. At det gode som ein gong var, framleis ligg att og varmar.

Eg kjenner meg heldig som har fått elska, fleire gonger. Som ber med meg så mange gode minne. Og eg må vedgå at eg strauk gammalkjærasten ømt nedover ryggen der vi sat på benken. Såpass får ein unna på seg. Og han var framleis god å ta i!