Det hjelper ikkje om heile verda heiar på oss, om dei næraste vender ryggen mot. Om vi er utrygge på kvarandre, om vi er usikre på om vi er elska, då mister det meste sin glans. Og det er dei vi høyrer til, vi mest av alt treng å bli sett av. Vi kan tru at vi har kjent kvarandre så lenge at tilbakemeldingar ikkje trengs, vi kan rekna med at den andre veit kva han eller ho betyr for oss, men så enkelt er det likevel ikkje. For vi treng på nytt og på nytt å få møta augo som fortel oss at vi er OK. Vi treng dei små orda som gjer oss trygge. Større blir vi aldri.

Å vera elska, som kjæreste, som barn, som foreldre, som venn, det er den største styrken vi kan ha. Med det i ryggen kan vi tåla mykje. Det er eit kraftsenter i alt vårt arbeid, det er ryggstøtta i i livet. Så la oss ikkje i latskap eller av slurv halda tilbake for kvarandre dette viktige.  Er vi glade i kvarandre, så la ikkje vera knuslete med å visa det!