Som ung las eg eit kinesisk ordtak der det sto at viss ein mann gir deg ein orm når du ber om eit brød, så er det kanskje fordi han ikkje har noko anna å gje deg. Kanskje først no gir det ordet innhald til meg. Det er noko med forventingane vi har til kvarandre. Noko med evna til å sjå at det vi ønskjer oss, det er det ikkje alltid uvilje frå den andre at vi ikkje får.

Vi dømmer verda ut frå eige liv og eigne erfaringar og opplevingar. Mens andre har sett andre ting, ber andre sår, har andre spor teikna inn i sitt liv. Det er då vi treng språket. Der vi kan rydda bort misstydingar, der vi kan ha mulighet til å forstå kvarandre. Der vi kan møtast og sjå kvarandre.

Om vi lytta meir, la fordommane bort og brukar språket, kunne vi sluppe så mange misstydingar, så mange dømmande tankar om kvarandre, og vi kunne berika kvarandre med ulikskapane våre. Kanskje det vi oppfattar som ein orm, er eit brød, når vi våger møtast.