Eg møtte ein gammal flamme. Vi blei ståande der og prata om “gamle dagar” og mimra litt. Vi lo og kom inn på både det eine og hitt. Men brått sa han: “Det var godt det ikkje blei oss. Du er jo så ukonvensjonell!”

Eg blei ståande og gapa. Ukonvensjonell eg? Eg har alltid sett på meg sjølv som kjedeleg og stille. Ikkje er eg motig. Eg hadde aldri kasta meg ut i hangglider. Eg hadde aldri dratt mot ukjend mål med berre ti kroner i lomma og sovepose på nakken. Eg likar dei gode rutinar. Og dusj og do vil eg gjerne ha like i nærleiken. Eg vil ha betalte rekningar i god tid og eg er ikkje morsom i selskapslivet. Er eg ikkje ganske så grå?

Eg såg på min gamle flamme der han gjekk frå meg i den grå dressjakka og dei mørke buksene, og eg sto att i mine flagrande tigergevantar. Og eg tenkte at du og du kor glad eg også er for at det ikkje blei oss den gongen. Iblant slår slumpelykka til! For ein ting er viktig for meg, det å kunna slå ut vengene, om dei ikkje rekk så vidt. Og å ha rom til å kunne få fly med draumar og ord. Så kall det kva ein vil. Namnet skjemmer ingen!