Heim til Os, syng ORBO. No skal eg heim til Os. Ei heil veke heim dit røtene mine er. Der bestefar gjekk fremst i bakkane med langorven og eg gjekk etter med riva. Der tante kom heim kvar onsdag med Donald. Der bestemor lagde det beste sosakjøtet i verda, og der far laga til ei fjøl opp mot kjøkkenglaset så kattungen skulle nå opp for å kunna sjå inn. Der eg åt mor sine vaflar som ingen lagar maken til, og der mine eigne ungar vaks opp. Det var der eg fekk venger til dei første dikta mine.

Heim, der dei er, dei som har kjend meg nesten alltid. Venner som har delt historien min og som er blitt der. Og venner som er blitt borte. Men også nye venner som er komne til. Der eg møter elevar eg ein gong hadde i skulen og som sjølv no er blitt godt vaksne og vel så det. Alle desse ansikt som høyrer til og som eg kan helsa på. Heim, der eg ikkje greier godta at eg ikkje høyrer til lenger.

Visst høyrer eg til. Der har dotter mi laga til rom til meg i huset sitt. Der stiller son min som sjåfør til moderen. Der lærer barnebarna meg tekniske finessar på iPhoden min. Kirsebærtreeet mitt er der ikkje lenger, det eg sat under og drøymde då eg enno var ei jente, men alt eg har levd bur jo i meg, i minnet. Ja eg skal heim til Os. Ei heil veke til ende.