Eg har gitt meg sjølv ein lovnad, eg skal aldri meir slanka meg! Heile mitt vaksne liv har vore eit einaste langt slankestress. Ned fem kilo, opp sju. Ned fjorten kilo, opp atten. Ned ti kilo, opp tolv. Og heile tida har skamma vore der, at eg ikkje har greid det.

Eg er så altfor glad i alt godt i livet. Kunst, musikk, ord, dans, hud, og mat. Eg har slik hunger på livet. Så kva er det som driv meg inn i dette slankepresset? Menn har Vilja ha meg. Born har funne heim i fanget mitt. Gleda har vore der, lysten og fryden.

Nei, eg vil ikkje slanka meg meir. Eg vil bera kroppen min slik han er. Skal noko gjerast, så er det å ta omsyn til helsa og prøva velja sunne alternativ for den skuld. Eg vil by meg fram slik eg er. Og hugsa på han eg møtte etter ti år og minst ti kilo pluss. “No fyller du jammen ut deg sjølv”, sa han , og eg tok det som eit kompliment!