Iblant kan dei finaste møte skje heilt uventa. Eg sat på stamkafeen min og noterte noko eg ville ha med i ei bok eg planla. Då sto ho der ved sida av meg, ei heilt ung jente. “Er du forfattar?” spurde ho. Eg bekrefta det. ” Eg skulle også gjerne ha skrive”, sa ho. ” Men eg har sterk dysleksi.” Ho såg på meg med klare, alvorlege augo ” Eg har hatt eit tøft liv. Eg måtte flytta frå foreldra mine då eg var lita. Eg har budd i beredskapsheimar, fosterheimar og ungdomkollektiv”

Ho var så vakker der ho sto, med det mørke håret og dei mørke augo. “Det er ikkje mi skuld”, sa ho. Ho såg rett på meg. “Eg har endeleg forstått at det ikkje er mi skuld. Det er det eg ville skriva til andre som har det som eg. Det er ikkje vår skuld.”

Der sto ho, denne unge jenta, så rank, så flott. Det trongs ingen trøystande ord, berre eit nikk. Slik var det. “Men du”, sa ho. “Du kan fortelja. Du kan skriva!”