Eg er så utruleg glad i å dansa. Når eg dansar, då syng det i heile kroppen min. Då er eg fri som ein fugl, og rett og slett lykkeleg. Difor har det blitt ein del turar på byn på ulike danselokale. Og om nokon har bydd meg opp, har eg ikkje vore sein med å hiva meg i dansen. Men det er ikkje berre dansarar ein møter på byens dansestader. Det verkar å vera svært mange nyskilde menn som ønskjer ei skulder å gråta mot. Etter to pliktdansar på dansegolvet meiner dei at dei fortener eit lyttande øyra resten av kvelden. Og så er det dei som vil fortelja om sin strålande karriere og som synes dei har all verda av interresant å underhalda med. Og det har dei sikkert også, for den som er ute etter det. Men eg vil dansa.

Eg er redd at eg temmeleg uhøfleg har kosta av meg mange ein kjekk kar som var ute etter ein prat og ein hyggeleg konversasjon. Mitt blikk har heile tida vore vend mot dansegolvet, og øyra mot musikken. Ei venninne av meg sa ein gong at ein mann som skulle tilfredsstilla meg, han fekk halda kjeft og gjera det han skulle. Og på dansegolvet, ja, der vil eg dansa!