Det er førti år sidan, og enno ligg det son ei smerte i meg. Eg var ung, eg hadde så mykje eg ville. Og eg var på veg til kino, skulle møta nokre venner. Eg var travel, så då ein venn sto på døra mi og hadde noko han ville snakka om, var eg utålmodig. “Kan vi ikkje snakkast i morgon,” spurde eg. Han nikka og gjekk.

Det eg ikkje visste var at det ikkje skulle bli nokon i morgon. Neste morgon var han død. Eg fekk aldri vita kva han ville. Eg fekk aldri meir sjå inn i dei varme augo og høyra den brummande latteren. Eg hadde det for travelt. Eg var for opptatt av mitt eige. Og eg har aldri gløymt det.

Vi har aldri nokon garanti for i morgon. Vi har berre her og no. Det er no vi kan møtast, seia til kvarandre det som seiast skal. Ha tid til kvarandre.