Eg leste ein artikkel i dag “Fri meg frå dei gode menneska”. Dramatisk tekst. Men det blei vist til at dei gode ofte kan vera dei verste. At dei gode kan vera dei første til å døma andre, dei første til kritikk, dei fremste til å frysa ut meiningsmotstandarar, om eg forsto rett. Fri oss frå dei gode, sto det. Eg måtte svelga litt unna, verkeleg smaka på dette. Er målet å ikkje vera god? Er dei empatiske og snille dei verste? Ein av mine eksar sa ein gong til meg at eg var eit av dei snillaste menneska han hadde møtt, men eg kunne vera veldig stygg utan å forstå det. Eg blei fornærma då, men ser i dag at det så visst kan vera noko i det. For det snille er ikkje alltid snilt mot alle, gode gjerningar kan ha mykje egoisme og sjølvbekreftelse i seg. Snillhet kan dekka over mange behov og gje mykje makt.

Er målet då å slutta å vera snill? Neppe. Det er ikkje å gjera gode gjerninger det kan vera noko feil i. Korleis skulle verda sett ut utan gode gjerninger. Korleis skulle livet bli utan godhet og varme og omsorg. Er det noko vi treng er det godhet, omtanke for andre, varhet overfor livets mange sider og evne til å stå opp mot urett. Men er det nødvendigvis dei menneska som gjer dette som blir sett på som snille? Kan det vera både styrke , krav og tøffhet i gode gjerninger, omsut og varme? Kanskje er det ei omdefinering som må til, om kven som er dei snille menneska? Kven som er gode.

Eg har ingen svar, eg berre fekk tankar. Eg sa til ein venn av meg som sukka over at han var dumsnill, at han slett ikkje var dumsnill, han var dum. Unnvikelse og feighet er ikkje snillhet. Såpass har eg i alle fall lært i livet.