Det skulle vera så sjølvsagt: Ver den du er! Stå for det som er ditt og ver stolt over ditt forråd. For ingen av oss er her på slump, tenkjer eg. Det vi har fått utlevert, det er vårt til å bruka og foredla. Det er ikkje spørsmål etter kva ressursar vi har, men kva vi gjer med det vi har fått utlevert. For det er det som kan fullbyrda vårt syfte på denne jorda. Om vi kunne sjå det slik, då kunne vi sleppa misunnelse og kamp om plass og posisjon. Vi skal ikkje vera like og gjera det same, vi skal utfylla kvarandre. Der vi snik oss unna det som er vårt for å prøva vera noko vi heller ville vore, der tar vi bort ein ressurs frå heilskapen.

Det er så lett å samanlikna seg, føla seg mindre, mindre verd, mindre verdifull, mindre sett. Det er som om alle vil stå på toppen av same pallen. Men om vi alle gjorde det, kva verdi hadde pallen då? Det er ulike pallar, så det viktige er å finna ut, kor er min plass? Kva er det som er mitt å fullbyrda? Kva har eg fått utlevert for å fylla ut i heilskapen? Og la oss vera stolte over den plassen som er vår. Same kor han er, og kva prestisje og posisjon denne plassen har, om vi blir sett eller ikkje. Vera tru mot det vi er gitt.  For det er vårt liv vi skal leva, og ingen andre sitt. Stå stolte, og rakrygga, på vår plass.