Eg har vore på blind date for første gong i livet mitt. Kanskje for første gong på date i det heile tatt. Av og til, i øyeblikk av eit eller anna, kan ein koma til å gjera ting ein aldri trudde ein skulle gjera. Det dumpa inn på e-posten min tilbod frå ei datingside, 19 kroner for seks månader. Nitten kroner tenkte eg, det et jo lite for å finna ut kva som skjer der inne i dette hemmeleg men svært så populære landskapet. Så eg heiv meg på, impulsivt og uten å tenkja meg meir om. No var det 19 kroner pr. månad, men skitt, det er ikkje ein kaffikopp for månaden ein gong. Men eg angra før eg hadde lagt ut statusen min og eg ville sletta meg umiddelbart. Berre at der dumpa det ei melding inn før eg fekk snudd meg rundt. Ikkje noko tørrprat der i garden, rett og slett ein invitasjon til middag i byen. Hjelpe og trøyste, eg skumma profilen til han som var så dristig, såg at den i alle fall såg spiseleg ut, sjekka bilde som også var spiseleg. Skitt, tenkte eg, dei gale har det godt, og eg takka ja. Ein god middag på byen har eg sansen for, og kva gale kunne skje ein fredagskveld på ein av byens bedre restaurantar. Knipen var han i alle fall ikkje, eg sjekka menyen på nettet, for uvant som eg er med fine rettar måtte eg jo sjekka om eg forsto kva maten dei serverte der var, eg har før sote og valt mat ut frå russisk rullett. Eg såg fort at her var prisar eg ikkje hadde råd å spleisa på, så eg var glad for at eg var invitert. Og i alle fall to av rettane hadde eg høyrt om før, så det skulle vel gå bra.

Første runde unnagjort, så var det neste bekymring. Kva skulle eg ha på meg. Og, fyren visste like lite om meg som eg om han, så han visste slett ikkje at eg er ei kvinne med vel store former, min eks ville skamlaust sagt tjukk. Ville han snu i døra, denne karen som baud meg ut usett og usjekka? Eg visste enno ikkje anna enn fornavnet hans, og han mitt. Ville eg bli ståande der og gapa, svolten med nasen mot vindaugsruta inn til restauranten utan nokon kavaler? Eg kasta bekymringane bak ryggen. Ute komen får ute vera, sa bestemor. Hadde eg sagt ja fekk eg la det stå til. Eg bestemte meg for ei hylse av ein kjole som smaug seg over volangane mine, det du ser er det du får.

Sidan eg alltid er ute i god tid, så traska eg rundt i sidegatene med sommarfuglar i magen både vel og lenge, for ikkje å stå der og trippa og verka overivrig ved restauranten når daten kom. Panikken var på plass no. Kva i all verda hadde eg gitt meg ut på. Og korleis skulle eg vita kven han var, og han kven eg var. Dette var rein galskap, det var like før eg snudde. Men eg kunne jo ikkje vera så uhøfleg og berre utebli heller. Og så var eg svolten. Næringvit har eg.

Det gjekk bra. Eg blei ikkje ståande att som ei attergløyme. For daten kom. Ein hyggeleg og allsidig kar, som spanderte trerettars middag og noko godt å drikka dertil. Han preika og eg åt. Og maten smaka vedunderleg. Eg kom meg på bussen heim så velfødd som berre mogeleg var. Og om nokon lurer på om vi skal møtast igjen, daten og eg? Han veit framleis ikkje etternamnet mitt. Men eg har no vore på mitt livs første og truleg siste blind date.