Det er ikkje synd i den som sit aleine ved eit kafebord. I alle fall dei fleste av oss. Det treng ikkje seia at vi er einsame, at vi manglar sosial omgang eller er attegløymer om vi sit der og nyt ein god middag aleine, eller har ein kopp cappuccino aleine ved kafebordet, eller nyt eit kakestykke til kaffien. Det fins dei av oss som trivs med aleinetid, som har gode stunder utan selskap der vi sit med kaffien vår, som likar å berre vera i folkelivet utan å måtta konversera eller forhalda oss til andre. At vi rett og slett nyt å vera aleine ei stund i surret frå andre rundt.

Det skal liksom vera slik at vi skal vera i flokk, flokken vår. At går vi ut, så skal vi vera fleire. Eg fekk merka det godt den gongen eg gjekk ut for å dansa om helgane, mukk aleine. Er du her aleine, spurde folk. Kor tøff du er, sa andre. Men kjære vene, eg gjekk ut for å dansa fordi eg elskar å dansa, – andre gonger var eg ute med venner. For eg har venner om eg ofte er å sjå aleine på kafe. Ingen stader tenkjer eg så bra som på kafe aleine. Aldri dukkar de topp fleire gode idear enn når eg sit der og høyrer summing av prat rundt meg.

Nokon går på fjellet, og gjerne aleine. Det er ikkje synd i dei om dei ikkje har turfølgje. Somme av oss går aleine på kafe, og det er ikkje synd i oss om vi sit der ved bordet mukk aleine. Vi er ulike, vi har ulike behov. Nokon ville ikkje trivast aleine på kafe, slik eg ikkje trives aleine på fjelltur, eller på fjelltur i det heile tatt. Å vera i ei vennegruppe og dela latter og prat er topp og viktig, men for meg er det også viktig med aleinetida på kafeen. Det er då og der eg pustar med magen og fyller på mine indre rom. Så ikkje sjå på den som sit aleine med medkjensle, heller ørlite misunnelse.