Kor langt kan vi strekkja oss for å møta kvarandre, utan å gje frå oss vår integritet? Korleis kan vi møtast med motstridande haldningar og meiningar, og framleis halda fast på vårt eige? Når det spissar seg, når ulike meiningar gnissar mot kvarandre, når vi tar ulike konsekvensar av det vi ser og begge meiner vi har rett, korleis framleis møtast i omsorg og i respekt?

Når totalt ulike overtydingar møtes, er det så lett å gå i krig. Sjå motstandaren som fiende. La haldningar og meiningar ta over alt fokus i staden for å sjå mennesket bak den ein er ueinig med. Det blir baktaling, det blir å grava fram skit om den andre. Det bli å fordømma, anklaga, trykka ned. Og så misser vi kvarandre, vi som kanskje før var ein del av kvarandre sine liv.

Korleis lever vi med at vi ser så ulikt på ting? Ser ulikt på innvandring, ser ulikt på Trump, ser ulikt på likekjønna sin rett til kyrkjeleg vigsel. Og alt det andre, der prinsipp, djup overtyding, eller eige grunnlag å stå på blir truga. Er det mogeleg at vi framleis kan sjå kvarandre som medmenneske, at vi framleis kan vera gode med kvarandre, at vi kan visa kvarandre respekt og lytta til kvarandre og tala vel om kvarandre. Om vi aldri blir einige, kan vi likevel ha omsut for kvarandre?

Vi skal ikkje la bli å kjempa for det vi trur på, vi skal halda fast på vårt eige og stå opp for det vi trur på, men det skulle vel vera mogeleg å gjera dette i audmjuk respekt for dei som vi opplever som motstandarar, skulle det ikkje?