Kva er sunnast, å trimma, eta gulrøtter eller å le? Eg held på å le. Og det etter ein dag på kafe med gode venner der vi lo så eg hadde gangsper i magen etterpå. Det å gå heim med latteren enno boblande i brystet, det å kjenna korleis smilet har hengt seg opp i ansiktet, og så landa heime med gleden i heile kroppen, det må vera helsebot. Eg er så heldig at eg har slike venner, venner å le med. Ikkje at dei ikkje er seriøse nok, vi diskuterer både Trumph, innvandring og neste års valg. Vi diskuterer om Jensen er korrupt eller ikkje, og om renta vil stiga. Men så kjem desse spontane komentararne, desse rå innspela, og vi knekk saman og hyler så dei andre kafegjestane snur seg og ser.

Ja, det er mykje som er sunt. Eg har starta på treningsstudio, og visste kjennes det godt å få bruka kroppen. Eg prøver skjera ned på kakeetinga og eta meir salat (sjølv om eg synes gras er for kuer), men ingen ting gjer meg så godt som denne latteren. Dette uhøgtidelege og glade. Ingen prestisje, ingen skeive blikk om vi har gått for langt, berre denne fryden over å kunna sei ting slik som dei fell oss inn der og då. Skråblikket på det som kjem opp, det å ta dei feilslåtte poeng og vri dei om. Og berre i rein pur varme overfor kvarandre, aldri vondsinna. Jau så visst er det sunt med slike vennskap.

Vi skulle ledd mykje meir. Vi skulle ha vore meir uhøgtidelege, vi skulle gitt meir blaffen. Vi skulle latt fleire murar falla rundt oss og sleppt kvarandre nærare. Sunnare enn det kan det ikkje bli. Vi vil ikkje vinna evig liv på det, men eit mykje kjekkare liv. Og det er no her vi lever, denne korte og dyrebare stunda som er gitt oss.