Archive for March, 2018

Påskebekjenning…

I år reiser i frå påskedepresjonen. Eg flyr til varmare land. Men påsken skal ein ikkje kimsa av. Det er den aller verste tida å vera aleine på. I alle fall har eg opplevd det slik. I jula er storfamilien ofte saman, då er alle opne og velviljuge og tar gjerne ein ekstra inn. Ofte er det ikkje slik i påsken. Då drar dei på påsketur dei som er dei næraste. Då gjeld det å ha barn og barnebarn og ektefelle som har tradisjonar i lag, eller i det minst ein kjæraste å finna på ting med, eller ei venninne/ein venn i same situasjon som seg sjølv. Men er ein aleine så er ein også ofte stolt og viser det blide ansikt utad så alle trur at det er heilt greit å vera ei attegløyme. Den som er aleine ber sjeldan om noko.

Eg har hata påskar. Eg har kjent på den store einsemd når “alle” har dratt med sine. På hytta eller på reise eller er saman med nokon. Når alle venner er tørka bort, når familien er spreidd for alle vindar. Og det er så uendeleg mange fridagar utan opne handlesenter ein kan gøyma seg i, og på bygda også utan opne kafear. Så ein blir tuslande rundt sine eigen føter. Det er grenser for kor mykje tur ein orkar. Det er grense for kor mykje marsipan det er stas å eta aleine.

Kvar påske kjenner eg den snikande depresjonen koma, jammen også i år. For systemet mitt har ikkje heilt forstått at i år så skal eg ikkje vera aleine. Eg skal til syden. Eg skal dra saman med ei venninne. Eg skal ikkje gå rundt og prøva av alle krefter finna på noko for å halda dagane ut. Men mange blir aleine. Og mange er flinke til å vera aleine, mange finn også på så mykje kjekt dei kan gjera. Men så er det desse kveldane då, der det heldigvis er krim på tv så ein får dei til å gå.

Det går bra. Det går alltid bra. Men at påsken er ei dritt-tid å vera aleine på, det kan eg skriva under.

Den vi viser, og den vi er…

Eg blei utfordra til å tenkja litt nærare på korleis vi viser oss for kvarandre, av ein facebookvenn som sat på kafe og såg på alle dei tilsynelatande lykkelege. Er det samsvar mellom den vi er og det vi viser? No er det vel ingen av oss som vil gå rundt og visa gråten vår offentleg, eller skilta med at vi har det begredeleg nettop no. Men går vi rundt og presenterer eit bilde av oss sjølv som ikkje er sant? For vi er vel alle meir enn det vi viser. Vi har vel alle lag i oss vi ikkje ber utanpå. Og slik kan vi feiltolka kvarandre, som om alle andre har det så mykje betre enn eg har det. Mens vi vel alle har det både litt godt, når sola skin, og har våre skuggesider med sorg og lengsel og uoppfylte draumar andre dagar.

Eg ser alltid lykkelege par, når eg går meg ein tur. Ser dei som er to. Ei venninne som ikkje fekk barn, ho såg berre kvinner med barnevogn eller magar. Den som slit med helsa ser berre desse spreke som fyk til fjells og er friske og lette i hamsen. Vi lar oss kanskje blenda av lengselen vår. Vi ser det vi gjerne skulle hatt, utan å vita noko om korleis dei som tilsynelatande har det eigentleg har det.

Nei, eg vil ikkje gå rundt og visa mine dårlege dagar ope til skue. Eg vil ikkje kasta sinne og frustrasjon framfor føtene til folk når eg har den dagen. Eg vil ikkje visa mi einsemd og gråten i meg over det som er tapt. Eg vil smila. Eg vil fokusera på det eg har av godt. Eg vil finna det mulege mellom det umulige. Er eg då falsk? Eller er det slik at vi skal få lov til å smila og visa vårt beste, men heile tida vita at vi alle er meir enn det som viser. Og i blant mellom dei som tåler det og som er nære kan vi visa det alt. Den vi er, med alle våre sider.

Vi er alle meir enn vi viser, og må ikkje la oss blenda. Heller gje kvarandre eit stort rom å leva i.