Archive for March, 2017

Det var ei som fortalde meg at ho hadde lese ei overskrift i ei avis der det sto: “Er det noko liv etter 40?” Jøye meg, eg som er over 65 no. Skulle livet mitt vera over? Å nei, du, slett ikkje. Eg er framleis på føtene og eg har ikkje tenkt å leggja meg ned så lenge eg greier kravla meg inn i dagen. Sant nok kan det skrangla litt her og der i skrotten, men eg trøystar meg med orda til Lill Babs “vaknar du ein morgon etter at du er femti og ikkje kjenner noko, då er du død”. Eg lever. Jammen kjenner eg så visst at eg lever.

Det er ei tid for alt i livet. Det er ulike årstider og ulike utfordringar. Det var ei tid å vera ung og at alt låg ope og ein måtte ta val i livet, – det var ei tid å få barn og fylla hendene og tida med den varmen og utfordringa. Det var ei tid å fullføra jobben ein hadde tatt på seg. Det er ei tid med gamle foreldre og utfordringane det gir. Men det er også ei tid for å nyta livet, og kor tid kan ein det meir enn etter godt fylte 60? Etter kvart førtidspensjonert eller pensjonert. Vi kan fylla dagane med omsorgsarbeid framleis, vi kan fyka av stad med tusen gjeremål, men det er val. Pliktløpet er unnagjort, no kan vi velja, dei fleste av oss.

Snill jente syndromet heng i så mange av oss fødde på førti og femtitalet, men om vi ikkje skulle gi oss sjølv gledene no, kor tid skulle dei då koma? Ta oss tid til å kjenna på lystene, eller henta dei fram att om dei har sovna. Gjera dei sprø tinga vi ikkje har tillatt oss før. Om ikkje no, kor tid då? Når vi blir demente og ikkje greier kontrollera oss lenger, får vi vel lite glede av sprella vi finn på.

Vi som er i det gode livet godt etter seksti, la oss gløyma dei haltende skrottane, la oss hoppa over begrensingane og våga leva. Det er vår tid no, det er no, no no! Om det er liv etter 40? Og etter 60? Å ja, gjett om!!! Hos meg er våren enno i kroppen.

å vera annleis…

Kvifor er det så flott å vera unik, og meir tvilsamt å vera annleis? Er det ikkje to sider av same sak? Eg blei inspirert av dei to ulike sokkane som blir vist på nettet i dag, til ære for alle annleise. Og eg tenkjer, det er til ære for oss alle. For er det nokon av oss som ikkje er annleis? Er det nokon av oss som ikkje er unike? Og skulle vi ikkje vera stolte over dette, at det fins berre ein av oss. Ingen er akkurat den eg er.

Eg hadde ein kjærast ein gong, som var ein av desse kontormennene, dei som kjem på rekkje med same dressjakken, same dokumentmappa, same hårsveisen, og same nestenbarberte kinn. Du står der og ser og undrast, kven av dei er det eg kjenner tru, og er du nærsynt kan du risikera å ta feil. Men når du kjem nær, så er det likevel den eine som er den du ser. Og slik er det med ungdomsflokkar også, same stil, same image, men kjem du nær ser du ditt menneske, som ingen andre er lik. Det er lett å la seg lura av fasaden.

Men nokon er meir ulike enn andre, å sjå til, eller i måten å vera på, og kanskje desto meir unike. Kor vakker det er med dette mangfaldet. Måtte vi aldri skrella bort eller prøva tilpassa så mykje at det vakraste blir borte. Det unike.

Det kan vera belastande å gå rundt å kjenna seg annleis i eit samfunn av konformitet. Det kan kjennest sårt og gå rundt og kjenna på sin ulikskap. Men skulle vi ikkje verkeleg gjera kampanje for egenarten, for det unike, for det annleise, så vi alle uansett kven vi er kan få veksa og utvikla vårt potensiale. Få vera stolte av den vi er. At vår annleishet blei vår styrke. Og at vi med vår ulikskap kan vera med å utvikla kvarandre og utvida kvarandre sine indre rom.

Hurra for å vera annleis. For å vera den ein er. Ingen av oss er skapt som feilvare!