Archive for May, 2016

dei finaste orda eg veit…

Er godhet gått ut på dato? Er det å bry seg om andre ute av mote? Elsk deg sjølv bøker og kurs i å finna si indre gudinne eller å finna seg sjølv har stått høgt i kurs lenge no. Men er vi blitt lykkelegare av å elska oss sjølv og bli gudinner og gudar, har vi funne oss sjølv der inne i vårt meir og mindre grumsete inste? Har vi funne det vi leita etter? Eller har vi rett og slett mista noko viktig på denne vegen? I den gamle velbrukte boka står det at den som spreier velsigning trivs, og at velsigning får den som er god mot andre.

Er våre beste stunder der når vi sveittar på helsesenteret for å bli sprekast og slankast og vakrast? Er våre beste stunder når vi kan dra på våre utviklande og eksotiske reiser? Klart dette kan gje gode øyeblikksgleder. Men er ikkje dei beste stundene der vi har kunna bety noko for nokon, der vi har fått gitt godhet til nokon? Eller har fått ta imot akkurat dette?

Kva er verdi? Kva er det som gir meining med dette livet vi har fått? Vi kan gjera store suksessar, vi kan oppleva glitrande øyeblikk på scene og i spot-light. Men kva når lyset er slokka, når alle er gått? Mange har fått erfara at det som står att når livet skal oppsummerast er ikkje dette, men øyeblikka av godhet, nærhet, å ha fått stå opp for nokon, å ha fått bry seg om nokon, og øyeblikk der ein er blitt sett og famna for den ein er.

Godhet, det å bry seg om, tenk om det kunne bli vår nye mote? Om det kunne bli det vi higra etter. Varme, respekt, raushet. Desse orda som er dei finaste eg veit.

vi feirer som den vi er…

Det er 17. mai, og eg såg på facebook ei som skreiv “Vi feirer med den bagasjen vi har”. Orda gjekk rett inn hos meg. For det er slik det er. Vi har alle vår bagasje, og den er med oss. Når vi ropar våre hurra, når vi vinkar med flagget og ler mot dei vi møter, så ber vi den skjulte bagasjen med oss, så mange av oss. Og det er godt å kunna dela denne vissa, vi går her pynta og fine, somme i flokk, andre meir aleine, men kvar av oss har med det som er vårt, skjult innunder. Vi er dei vi er. Det meste viser ikkje utanpå. I alle fall ikkje ein festdag.

Det er befriande å kunna kjenna på at slik er det, vi ber vårt, men vi feirar. Vi har våre smerter og sorger med oss, men vi kan like fullt ropa våre hurra og vinka med flagga. Det er slik livet er. Og slik kan vi møtast, med denne vissa innunder smila, bak orda, vi er menneske alle, med kvart vårt, og vi treng verken hovera eller krypa. Det er greit som det er. Heilt greit. Vi feirer med den bagasjen vi har.

bad hair day…

Eg kjenner meg så tjukk i dag. Ja, eg veit jo at eg er overvektig sånn til vanleg, og at eg ser heilt lik ut kvar dag. Men dei fleste dagar så kjenner eg meg OK, stor og flott og heilt OK. Så kjem berre dagar som i dag snikande, då eg ikkje kan sjå inn i eit butikkvindauga utan å vilja krympa meg, då eg ikkje orkar meg sjølv og må skifta klede minst fem gonger for dagen i håpet om å kjenna meg litt betre. Men nei, det hjelper ikkje det minste.

Det er vel dette amerikanarane kallar “bad hair day”, dagen då ein kjenner seg heilt miss og ikkje har lyst å gå utfor døra. Dagen då alle skavankar veks seg astroniomiske. Er det ikkje kroppen så er det håret som er heilt misslykka same kor ein grer og danderer det. Så er det huden som er grå og gusten. Ja, alt er rett og slett heilt pyton. (og eigentleg er ein ikkje verd ei sur sil, heile ein)

Kvifor i all verda kjem slike dagar? Kvifor er eg så forferdeleg ekkelt tjukk akkurat i dag? I går var eg heilt OK, i forgårs var eg i grunnen ganske flott. Så kva er det som har skjedd? Det var der alt frå eg vakna. Eg sto framfor spegelen, såg på meg sjølv og kjende sjølvforakten. Eg sto der og tenkte at ikkje ein mann i dette land vil ha ei slik dundredeise som meg. Tåpeleg tenkt, som om det at ein mann skal lika meg er noko livsavgjerande.

Eg greier ikkje slutta undrast, kvifor er eg så forferdeleg tjukk i dag. Magen svulmar, underhaka eg til vanleg aldri ser, gaper mot meg. Nasen er raudsvidd etter sola, ho stikk vel for langt fram. Familienasen, som eg no slett ikkje skal snakka stygt om, for barnebarnet mitt er så stolt over å ha arva henne. Du og eg, seier ho. Og ramsar opp dei andre i slekta som har same nasen.

Nei, no får eg dundre deise meg ta meg på tak, laga meg eit stort krus te, stryka meg over valkane og sei at dei er no deilige og mjuke, og den mann som ikkje likar handtak, han er ikkje noko for meg.

Men i morgon vil eg vakna tynn!

det fins mange slags rikdom…

Det fins mange slags rikdom. I dag kjenner eg meg som millionær, med berre nokre tusenlappar på kontoen. Sola skin, det er varmt og vår, og eg har i hjarta mitt så mange menneske eg er glad i. Vennskap, dei små gode øyeblikka, alt er der. Ja, eg er rik.

Det er så lett å måla rikdom i status, i hus og båtar og hytter og bilar og penger på kontoen, i kor mange feriar ein har råd å ta, kor eksotisk ein har reist. Men kva betyr alt dette om ein ikkje har det godt inni seg. Og den rikdommen kjem ikkje verken av ting eller opplevingar, men av at ein har nokon å vera god mot og nokon som er god mot ein. Og at livet har meining.

Det treng ikkje nødvendigvis vera ein kjæraste ein har å vera god med, sjølv om det er utruleg godt, det fins så mange gode ting ein kan oppleva med andre også. Med barn og barnebarn, for meg er lykka å ha dei alle rundt meg til ein pizza. Det trengs ikkje meir. Og vennskap, det å ha nokon å luta mot i tunge dagar som tar imot hjartesukka og som ein kan le med i gode dagar, og kanskje dansa saman med.

Eg ser ut på sola, eg kjenner gleda over at eg i dag skal få lov å gå ut og nyta varmen. Det er marknad i byen, og om eg ikkje har så mykje å kjøpa for, vil eg kunna gje og få mange smil, gode ord kan vekslast, til og med med framande. Ja, eg er rik. Millionær i hjarta i dag.