Archive for August, 2015

fokus bort frå navlerusket…

Eg gjorde to oppdagingar i dag, eg er ikkje verdens navle, og det er ikkje særleg oppbyggeleg å vera fokusert på sitt eige navlerusk. Eg var ikkje heilt opplagt der eg gjekk ut for å koma meg til stamkafeen min. Men der er det alltid nokon å snakka med, og så også i dag. Ei eg kjenner kom og slo seg ned saman med meg. Ho var oppgira og på høgget, ei stor kontrast til mitt hengehovud. Og ho såg nok min daffe tilstand og syntes nok eg hadde liten grunn til å vera hengeplante. Ho durte på, og alt eg sa blei parert og høvla ned, til eg sat der liten som den minste skitt, ganske så krympa.

Eg gjekk heim og kunne fått plass i eit fingerbøl. Sjølvtilliten var heilt under pari. Og eg nesten kraup meg opp trappene til hula mi, der eg enda på sofaen og syntes grueleg synd i meg sjølv. Mine behov var ikkje ivaretatt. Og eg var sige ned i kjelleren. Men der kunne eg ikkje bli. Eg tok meg sjølv i nakken, og gjekk meg ein tur og tenkte: Det er lov å ha dårlege dagar, men ein treng ikkje gje heilt etter heller.

Eg summerte opp dagen. Og då kom eg på kafedama som hadde viste meg ein lur app på telefonen, eg hugsa dei to karane med lun humor som sat der og var hyggelege. Eg hugsa ho i hjørnet som har sin faste plass på kafeen min og som har lite ellers i livet sitt. Eg såg den arbeidsledige som berre har råd til den eine kaffikoppen. Eg såg. Såg også ho som eg syntes hadde dunka ned alt eg var. Kva behov hadde ho, som eg ikkje dekka?

Nei, min navel er ikkje den viktigaste i verda. Vi har alle våre navlar, og vi har alle våre behov. Kanskje fokus kan løftast over til naboen ved bordet, ikkje meg sjølv. Å, kor glad eg er for at eg truleg får ein ny dag i morgon, der eg kan la navlerusket mitt få fred og sjå dei rundt meg.

nokon å dela gleder med…

Eg har erkjent noko i dag, og det er at sorg greier eg godt takla aleine, skuffelsar og dårlige dagar tar eg tak i og står han av, men det er så ufatteleg kipt å ikkje ha nokon å dela gleder med. Eg har hatt ein slik lykkedag i dag, med så mange gode tilbakemldingar på jobb, nye omsette bøker, nyantatt bok, god omtale frå redaktør, og eg dansar av glede. Då kjenner eg kor gjerne eg skulle hatt nokon å dansa saman med, og feira saman med. Gratulerer seier dei som eg boblar over av gleda mi til, og det er det. Og eg er takksam for det ordet, for utan det blei det veldig fattigt. Men kven vil vera med å heisa flagget for min vesle siger, kven vil ropa heia og hurra og visa at dette unner dei meg og vil gjera stas på. Det er det eg lengtar etter. Så barnsleg er eg.

No er det meg sjølv å takka at eg ikkje har nokon av mine næraste rundt meg, her eg bur i framandt land. Og ikkje er eg vel flink nok til å visa kor stas det gode er, heller, for ein skal jo ikkje tru ein er noko. Men eg har innsett i dag at mest av alt er det gleda eg treng nokon å dela med, slik er det for meg. Det er nokon å dansa med, nokon å jubla med, nokon som forstår kor stort det kanskje ikkje så store i andre sine auger er for meg.

Kanskje er dette berre ein eindagstanke, og ikkje ei stor sanning, noko eg tenkjer akkurat no fordi eg sit her på verandaen min og det brusar i brystet av glede og eg lengtar etter at nokon skal dela denne stunda av jubel. Men heretter veit eg at eg skal heia vilt på alle som deler gleder!!! Hurra for gledene!

eit hjarte som dansar…

Eg blei ein gong spurd, kva er det som får hjarta ditt til å dansa? Eg måtte tenkja meg om. I dag sat eg og lytta til Leonard Cohen sin musikk, og kom over ein song eg ikkje hugsar å ha høyrt før: You got me singing. Og så var spørsmålet tilbake i meg: Kva får hjarta mitt til å syngja? Eg har hatt ein nydeleg soldag på verandaen, og på loppistur, og kaffi med to venninner. Og eg kjenner på denne utrulege takksemda over å få oppleva dette. Det er ikkje lenger sjølvsagt å kunna stå opp kvar morgon og kunna laga seg ein god frukost, det er ikkje sjølvsagt å kunna gå ut i dagen og la seg berøra av livet. Av menneske som ein møter, av fuglesongen, blomane som står langs vegkanten eller i hagane. Det er ikkje sjølvsagt. Så mange er borte av dei som har vore der i livet mitt. Dagane er dyrebare.

Men syng hjarta mitt? Dansar det? Og kva er det som mest av alt løftar gleda mi? Eg trur det er desse møte, det å få kjenna at eit anna menneske opnar døra si for meg, og at eg sjølv kan våga opna mi dør. Eg trur det er det viktigaste. Men etter eit liv med ulike erfaringar er lett å halda den inste døra gjenlukka, å beskytta seg med distanse. Vi vil vel helst unngå smerta, det ligg vel i oss. Men er ikkje den ein del av livet, å risikera den, å tåla den, må ikkje det til for å ha eit dansande hjarte?

Mange tankar kom ut frå ein melodi eg sit og lyttar til. og eg sit og kjenner på takk fordi eg igjen og igjen har fått oppleva eit dansande hjarte, for at eg har vågd risikera smerta som også er ein del av det å koma nær eit anna menneske. Så Leonard Cohen, takk for songen som minna meg på at det går an å la seg berøra og kunna syngja, at det slett ikkje er noko lettvindt og svevande, at det nettop er det rike livet, for den som tør!