Archive for May, 2013

vi i sextis….

Det kom dumpande inn ein MMS på telefonen min. Og eg opna og fann bilde av ei flott dame i senga med champanjeglaset i handa. “No er eg også kome i dei sexties”, skreiv ho!

Det var som ei vitamininnsprøyting. Eg lo av fryd. Ja, så visst. Vi er i dei sextis! Vi damer som i avisa blir omtalt som “eldre kvinne i sekstiåra”, og som gjerne trur vi må te oss deretter. Nei, vi er så visst ikkje gått ut på datoen!

Den tida er forbi der det å bli bestemor er det same som å vera over attraktiv alder. Så pass opp for oss damer i sextis. Vi kan by på mange overraskingar vi. For den som tør!

Skål, flotte bursdagsdame!

ikkje på tørre møkka…

Smerter er noko dritt! Eg vakna med kroppen full denne morgonen. Hersens revmatisme. Eg hadde ikkje lyst å stå opp. Eg ville krølla meg saman, lukka augo og bli under dyna for alltid. Men så er det noko som heiter vilje. Så eg tok meg sjølv i nakken og kom meg or senga. Og ingen ting blir betre av å surra rundt i eigen leilegheit og synast synd i seg sjølv. Så eg gjekk som ei gammal gås ned trappene og ut i sollyset. Tok bussen til byn og til stamkafeen.

Eg blei ikkje friskare av det. Eg sit her like krokete og rista. Men eg har fått blide smil frå folk eg har møtt, og rundstykket og kaffien smakte godt. Og så veit eg at eg er av dei heldige. Somme har det slik heile tida. Eg har mange betre dagar.

Det gjeld å halda perspektivet. Og bita seg fast i den sta viljen. Eg gir meg søren ikkje over. Ikkje på tørre møkka!

ver glad i den nasen du har…

Ver glad i den nasen du har, song Ivar Medås. I dag hadde det vel vore på sin plass å syngja: Ver glad i den kroppen du har! For aldri har vel så mange vore missnøgde med kroppen sin. Ung eller gammal, vi speglar oss og held aldri mål i eigne augo. Vi er for tjukke, for tynne, for flatbrysta eller for storbrysta. Vi har dobbelthake eller ridebukselår. Vi har rynker og grå hår. Men er ikkje alt dett slikt som høyrer livet til? Livet er vel ikkje å sjå glatt og ubrukt ut til det er slutt? Skal vi ikkje vera stolte over å visa fram at vi har levd?

Eg tenkjer på bestemor. Eg trur aldri ho tenkte ein tanke på å slanka seg, der ho gjekk omkring frodig og verdig i den blåprikka forklekjolen sin. Ho hadde ei open dør og eit raust fang, og såg til at alle åt seg gode og mette. Eg kan enno hugsa den trygge varmen på bestemor sitt fang, inn mot den runde, mjuke magen.

Kor tid blei det viktigare kor slanke og blanke vi er enn kven vi er? Er ikkje det viktigaste å ha hjartet på rette staden?

så kom regnet…

Så kom regnet! Etter to sommarvarme dagar. Der sandalane fekk koma ut or skapet. Og den tynne sommarblusen fekk bli med til byn. Småbord og stolar blei stilt opp utfor stamkafeen. Eg sat der og kjende den gode varmen. Men så, som ved eit trylleslag var regnet der. Fossande, ustoppeleg.

Heime blei solstolen fort trekt i ly. Solbrillene blei lagt bort. Eg sto i inste kroken på verandaen og kjende dei tynne regndråpane nå meg. Og stryka meg over kinnet. Oj, tenkte eg, det er ikkje berre sola som kan klappa.

Eg sto der og undrast. Over alt dette foranderlege. Korleis alt i livet skiftar. Dag og natt. Varme og kulde. Sol og regn. Glede og sorg.

Vi treng det vel alt, for å leva heile liv. Så eg står her i regnet, strekkjer ansiktet opp og lar meg bli vaska. Det er dette som er no!

i morgon, i morgon…

Eg bestemte det i går kveld. No måtte det takast tak med reingjering. Eg miste strikkepinnen under sofaen, og då eg skulle under for å henta han fram, var der ein heil liten farm av hybelkaniner der. Dei såg ut til å ha det triveleg, der dei dansa rundt, men no då eg hadde sett dei, kunne eg ikkje lata som om dei ikkje var der. Forresten så oppdaga eg eit grått støvlag på skapet også, for ikkje så snakka om golvlistene.

Eg bestemte meg for at i morgon, i morgon… Det var ingen veg utanom, det var dags, som svenskane seier.

Men så i dag kom sola. Og kven kan driva med husevask inne når sola lokkar og ropar ute. Det blei solstolen på verandaen. Og så blei eg invitert inn på kaffi til ein nabo. Og slike gleder kan ein ikkje takka nei til. Dessutan gjekk tida så fort. Og her sit eg og det er kveld.

Viss eg berre ventar litt til, så kjem kveldsmørket sigande. Då blir alt støv borte. For det ein ikkje ser, det er der vel ikkje? Eg vinkar under sofaen, skrur på TV en og seier til hybelkaninene: Sov godt.

Dei går ingen plass. Ikkje støvet heller. Det kjem ein dag i morgon!

akksann….

Eg var ikkje så bevandra i det som hadde med alkohol å gjera. Eg hadde berre oppdaga at vin var godt! Som nyseparert budde eg eit år i Oslo, og leigde rom hos ei flott, tysk dame. Vi tok gjerne eit glas vin til maten.

Ein fredagskveld blei det ikkje berre eit glas, vi tømde like godt heile flaska. Og då flaska vel var tom, kom eg på at eg hadde fått ei i gåve som sto i skåpet, så eg henta den også. At dette var kirsebærlikør og ikkje vin, hefta ikkje meg. Raudt var det, og vi tømde denne flaska også.

Då ringte ei venninne og sa at ho sat på Lorry, og ho lurte på om eg kom ned ein tur. Sjølvsagt gjorde eg det. Eg heiv kåpa på meg og strena ned Bogstadveien og inn på Lorry. Berre det at då eg skulle ta kåpa av meg, så datt kleshengaren ut. Glad og fjåg hadde eg vandra gjennom byen utan i det heile tatt å oppdaga at kleshengaren hang over nakken min under kåpa.

Venninna mi har sidan sagt at ho aldri gløymer korleis eg bøygde meg ned og plukka kleshengaren opp og putta han i veska som om dette skulle vore det mest naturlege i verda.

Akksan.

frå no av…

Eg seier ikkje at eg alltid er glad. Då lyg eg. For iblant, som no, hentar sorga meg inn. Sorga over det som aldri blei. Sorga over alt eg lot gå forbi, travel som eg gjorde meg. Alle øyeblikka eg ikkje fanga, alle mulighetane eg ikkje såg. Nærheten til dei som var mine kjære, som eg sprang forbi. Vala eg ikkje ein gong såg eg kunne ta. Alt dette som eg aldri kan henta tilbake.

Det gjer vondt å vandra inn i dei romma. Romma for det som er for seint. Ingen ting av det som er gjort kan endrast. Og eg må tåla det.

Berre det som er no kan eg gjera noko med. Berre desse øyeblikka som eg har her, kan eg velja. Gjort er gjort og spist er spist, sa dei i Hakkebakkeskogen. Men frå no av, bestemte dei.

Det er der eg også må vera. I frå no av. Frå no av vil eg gå så sakte at eg ser kva eg har, at eg ser vala eg kan ta. At eg vel det som er aller viktigast for meg. Og eg må orka stå her i sorga, for å kunna velja gleda.

jammen har livet endra seg….

Eg var fråhaldskvinne til eg var over førti år. Så uvant med alkohol at eg ikkje skilde vin frå sprit og øl frå likør. Men så fekk eg ei venninne som kom frå ein heilt anna kultur enn eg. Og ho drog med med til byen. På pub!

Der sto eg ved bardisken og ho bestilte seg ein halvliter. “Cola”, mumla eg til bartenderen. Eg var nokså bortkomen i dette nye landskapet. “Eg må ein tur på toalettet, ta med deg glasa bort til bordet “, sa vennina mi, som noko heilt sjølvsagt. Og akk og gru, der sto eg med eit glas øl framfor meg i tilleg til colaen, fullstendig paralysert. Ikkje for godt eller vondt kunne eg få meg til å løfta opp eit ølglas og bera det med meg over golvet. Eg sto der til venninna mi kom tilbake, og var både raud, sveitt og forkommen. Akkurat så ille var det.

Eg hugsar godt første gongen eg tok eit glas vin. “Tåler eg eit glas til”, spurde eg sidemannen. Og jammen tålte eg det!

 

vi frodige damer….

Vi ekstra frodige damer samler gjerne på alt som kan byggja opp under sjølvtilliten vår. For mange av oss veit at det kanskje ikkje er heilt på slump at vi er havna mellom dei store. Det kan ha med å gjera vår store livsapetitt, og at vi er så rause overfor våre eigne svake sider. Og så evna vår til å unna oss gleder. Det har sin pris. Vi tar litt plass.

Eg sat på stamkafeen min, og det var trongt mellom borda. Ei godt frodig dame prøvde koma seg forbi ein herre som sat der med kaffikoppen sin. Det blei litt for lite plass, og ho kom til å dulta borti han. Ho beklaga det to gonger, men så smilte ho til han og blunka. “Du veit, vi store damer er ei gåve til ein mann. Han får varme om vinteren og skugge om sommaren”, sa ho blidt.

Gjett om eg gøymde dei orda i hjarta mitt :-)

ein treng vel ikkje vita alt…

Bilar har eg aldri hatt greie på. Eg ser skilnaden på ein lastebil og ein privatbil, men der stoggar det stort sett. Ein bil er ein bil, raud, svart eller kvit. Berre han går, er eg nøgd. Men så skjedde det at eg parkerte bilen min i Bergen, gjekk mine ærend, og kom tilbake og bilen var borte. Sjølvsagt ilte eg til politistasjonen, og gjekk rett bort til to betjentar som sto der. “Bilen min er stolen”, sa eg, og eg må vedgår at eg var nokså oppkava. Den eine betjenten tok straks plass ved dataskjermen. Kva bilmerke?” spurde han.

Der sto eg med sauestiren. Bilmerke? Eg ante ikkje. “Bilen er beige”, sa eg. “Og det er ei stasjonsvogn”. DET visste eg. Men bilnummer? Eg hadde ikkje peiling. Etter to telefonsamtalar kunne eg gje opplysningane dei trong. Eg såg blikka dei veksla, og rette ryggen. Ein treng vel ikkje vita alt.

Dei sjekka på skjermen, og det skal dei ha, dei heldt seg heilt korrekt alvorlege då dei kunne fortelja meg at bilen min nok ikkje var stolen, han var feilparkert og slept bort. Men den eine av dei kunne ikkje dy seg. “Du kjenner vel att bilen når du ser han”, flirte han¨.